Afgelopen zomer, midden in Ierland, zat ik aan het water te huilen. Liefdesverdriet. Een hele grote pijn waar ik weinig woorden voor kon vinden. Ik was uit elkaar, de keuze was gemaakt en terug wilde ik ook niet. Het enige dat nog overbleef was het ongemak. Toen ik het ongemak ben gaan noemen kreeg het verdriet dat ene woord wat het nodig had om erkend te worden. Het kon langzaam tot rust komen. Vanaf dat moment ben ik meer negatieve gevoelens het woord ongemak gaan geven. Boos, verdrietig, lichamelijke pijn of angsten. Ik zei tegen mezelf ‘ach meisje, ongemakkelijk hé’ en er antwoorde altijd een heel klein stemmetje van een heel klein meisje ‘ja’. Soms gebruikte ik geluiden als ‘blehg’ en ‘yuck’ soms schreeuwde ik, maar ik zei niet meer dat iets vervelend of moeilijk was. Simpelweg ongemakkelijk. Dat moment, dat verhaal, dat onderzoek, ga ik met jou delen.